Woensdag 15 juni

Rustdag. Dat wil zeggen, dat ik even de foto’s van de camera op de laptopwilde zetten en daarna het geheugenkaartje van de camera legen. Zo gezegd, zo gedaan. Maar bij controle blijkt een groot aantal foto’s toch niet op de laptop te staan en ze zijn al van de geheugenkaart van de camera
verwijderd. Uiteindelijk met een software tructje lukt het de foto's op het kaartje te vinden en te herstellen. Lorette geniet van een middagje strand.

Donderdag 16 juni

We worden ’s ochtends opghaald door Nikos. Met hem rijden we naar het oosten. Eerst stopt hij bij een klooster om een kaarsje op te steken, iets wat bijna alle Grieken hier doen als ze langsrijden. Hij koopt hier en zwarte kruisje voor Lorette om aan haar motor te bevestigen. Daarna rijden we naar Elounda waar hij twee kalenders 2012 koopt voor ons. Wat moeten we allebei met dezelfde kalender? Daarna naar Plaka waar we koffie aan een strandtentje drinken en uitkijken over Spina Longa, het oude lepra eiland. Nikos wil er niet heen want daar liggen vele doden begraven en dat vindt hij maar niets. Daarna gaan we via een bergdorpje uiteindelijk naar Agnios Nikolaos. We lopen rond het binnenmeertje en besluiten wat te eten en drinken. Net als we beginnen te eten regent het ineens heel hard en moeten we ons verplaatsen. Binnen een half uurtje is het weer droog en schijn de zon. Het voelt nu aangenaam warm. Als we weglopen maak ik wat foto’s van bootjes in de binnenhaven. Een van de eigenaren komt naar ons toegelopen. Het is een Nederlandse gepensioneerde vrachtwagen chauffeur die op Kreta is komen wonen en hier een klein vissersbootje heeft gekocht en opgeknapt.

Daarna rijden we met Nikos naar Castelli, zijn dorp zoals hij dat noemt, waar een deel van zijn familie woont. We ontmoeten zijn oom en tante en worden uitgenodigd om even bij hun binnen te komen waar we op raki en watermeloen worden getracteerd. Ook de zoon des huizes komt binnen en we hebben een geanimeerd gesprek. Op weg naar huis koopt Nikos een doos lokale koeken wat we mee naar huis moeten nemen. We besluiten om ons niet af te laten zetten bij mijn moeder maar bij de bar waar mijn zus werkt. Daar treffen we de familie en hebben een heerlijke avond. Ook Svea uit Nederland is onverwacht op de eiland aangekomen en door haar worden we naar huis gebracht. We zijn nog getuigen van een dronken meisje dat met haar huurauto en open passagier deur een spiegel van een geparkeerde auto stuk rijdt.

Vrijdag 17 juni

We beginnen de dag aan het strand. We gaan niet naar Gouves want de kans dat we daar de hele dag in de zon zouden gaan liggen en verbranden is te groot. We houden een soort rustdag, gaan 's middags naar het strand en doen wat boodschappen.

Zaterdag 18 juni

We kopen ’s ochtends eerst enkele speakerboxen voor de laptop van mijn moeder zodat zij naar de internetradio kan luisteren. Daarna gaan we met Svea naar Fodele naar de geboorteplaats van El Greco. Niet spektaculair, wel aardig. Daarna lunchen we aan een prachtig terrasje aan eenvriviertje. We brengen Svea weer thuis en ’s avonds gaan we met heel de familie behalve Natasja, die helaas moet werken, naar Manousos om te eten. Zoals altijd smaakt het hier weer overheerlijk.

Zondag 19 juni

‘s Ochtends staan we rustig op. Om 2 uur hebben we afgesproken om een afscheidslunch in Gouves te geven. Ook Nikos is uitgenodigd die weer op komt opdraven met een doos gebak. Na de lunch gaat mijn moeder naar huis en Natasja moet zich gaan voorbereiden voor haar werk. De rest gaat mee
naar het strand om daar te gaan zwemmen. Om half negen net voor zonsondergang gaat ieder weer zijns weg. Het plan om ’s avonds nog bij Natasja aan de bar wat te drinken gaat niet door omdat we allemaal zijn uitgeteld.

Maandag 20 juni

Eerst gaan we naar het strand om met ma een kopje koffie aan een terrasje te drinken. We rijden daarna naar Heraklion om tickets te regelen nadat we via internet achter komen dat de boot naar Venetië niet op dinsdag vanuit Patras of Igoumanitsa vertrekt. Het wordt dus Patras naar Ancona. Als
we de tickets hebben gaan we thuis de bagage op de motoren pakken. Daarna nog een lichte maaltijd want we hebben het allemaal toch wel zwaar bij het idee weer te moeten vertrekken. Na een moeilijke afscheid rijden we naar Gouves om afscheid te nemen van Natasja en Yannis. We parkeren de motoren naar het appartementencomplex en zitten aan de bar. Even later komt de ober van het restaurant binnen lopen. Hij heeft zojuist de motor van Lorette omver gereden. Schade: kapot knipperlicht, stukje koppelingshandel afgebroken, krassen op de valbeugel. Als we de motor weer hebben opgetild besluit ik alles even te controleren. De motor start niet! Het duurt even voor we achter komen dat er een schakelaar is losgeraakt bij de koppeling die het starten voorkomt als je de koppeling niet intrekt. We zagen al verschillende scenario’s voorbijkomen dat we mogelijk de boot zouden moeten missen. We kunnen net op tijd weg, want het afscheid van de familie enigzins in de war brengt want de tranen van opluchting en spanning van het ongeval wordt vermengd met de tranen van het afscheid nemen. We hebben niet eens afscheid van mijn nichtje kunnen nemen. Het voelt als een kater. We rijden naar de boot waar we vlot aan boord kunnen. Snel installeren we ons met slaapzak en matjes op het dek. We liggen daar ziels alleen omdat het aan de zijkanten hard waait en wij liggen redelijk beschut maar hebben wel last van de harde wind. De oordoppen voor de motor biedt uitkomst.

Dinsdag 21 juni

We verlaten het schip om 6:30 en proberen Pireus zo snel mogelijk te verlaten. Dan nemen we de kustwegen naar Patras want we hebben genoeg tijd. We stoppen net buiten Pireus voor koffie (totaal 2 euro voor 2 grote bekers) en rijden vervolgens verder. Lorette rijdt meer met zelfvertrouwen. Alleen als we ergens op een schuine heling bij een benzinestation tanken valt zij om na het tanken omdat zij met haar dalbeen en niet met haar bergbeen (hoge kant) probeert te stoppen. Ze valt op de kant waar er al schade is dus is er niets aan de hand.

Om 13 uur komen we in Patras aan waar het inmiddels bloedheet is (36graden). We stoppen bij een klein cafeetje waar we wat drinken. Enkele minuten later sluit een 2-tal italianen zich aan gevolgd door een Griek, allemaal BMW rijders! Zo zitten we daar te wachten tot het tijd is om te vertrekken naar de boot. We besluiten gezamenlijk naar de boot te reizen. Eenmaal als we de boot binnen rijden moeten we via een lange steile weg 2 dekken hoger. Dus gas geven en blik op oneindig. Lorette roept dat zij het niet durft. Als ik boven ben zet ik de motor op de zijstandaard om te kijken of ik haar motor naar boven moet rijden,maar dan verschijnt zij met de motor op de bovendek.

We pakken de noodzakelijke bagage en gaan naar onze cabine. Na het aanvullen van ons vochttekort en een lichte maaltijd liggen we rond 21 uur uitgevloerd in bed waar we pas om 9 uur weer uitgerust wakker worden.

Maandag 6 juni

Om 8:15 vertrokken naar Amsterdam om les te geven aan de Amstel Academie. Gezien de drukte op de weg en volle bepakking gedeeltelijk binnendoor gereden en via de A9 afslag Amstelveen naar de VU gereden. Daar de motor geparkeerd. Om 11:30 was ik klaar met onderwijs en liep naar de motor die inmiddels in de regen stond te wachten. Dus maar eerst een regenpak aan en om 12u vertrokken naar het zuiden. In de buurt van Utrecht werd het al droger en bij de Veluwe brak een zwak zonnetje door. Dat zette zich geleidelijk aan door en inmiddels begon ik het wel erg warm te krijgen dus werd er in Duitsland gstopt om de regenpakken uit te doen. Even kopje koffie en tanken en vervolgens door. In de buurt van Mainz zag de lucht er weer dreigend uit en moesten we onder een viaduct schuilen en de regenpakken weer aandoen. In de file reden we door een dal waar de snelweg inmiddels was veranderd in een klein riviertje.
Hierna werds het weer droog maar durften we onze regenpakken niet uit te doen. Om 21:20 kwamen we eindelijk in Ulm aan. Inmiddels ging het onweren en dreigde een nieuw regenbui de pret te verstoren. Bij de eerste hotel waren ze vol en toen we op zoek ging naar de volgende begon het behoorlijk te regenen. In combinatie met een zich steeds in de war rakende navigatie was het even lastig om een ander slaapplaats te vinden. Gelukkig konden we na het inchecken nog even in het lokale restaurant iets lichts eten.

Dinsdag 7 juni

De volgende morgen was het droog. Hoe verder we naar het zuiden afzakte hoe mooier het leek te worden. We passeerden de grens van Oostenrijk en reden door prachtige passen. Via de Brennerpas reden we Italië binnen. Toch was alles hier nog in het duits te lezen. Om een uur om 2 zag het er al lang niet meer zo zonnig uit dus gestopt om de regenpakken aan te trekken en om 3 uur begon het zacht te regenen. Hoe verder we kwamen hoe erger het werd.
Venetie werd onmogelijk dus heb ik de route gewijzigd in snelst naar Venetië. We zaten midden in de Alpen en die moesten ook nog bedwongen worden om bij de grote wegen uit te komen. De route leidde via de Valzoregio pas wat behoorlijk steil en lastig bleek, vooral voor Lorette die met pas een maand haar rijbewijs zich best kranig gedroeg, maar waar het huilen haar nader stond dan het lachen. Om 17:30 kwamen we via de pas in het dorpje Caprile. Lorette zat te trillen om haar motor. We zijn maar gestopt en de eerste de beste hotel daar genomen. De motoren konden tegenover het hotel onder een afdakje staan. Daarnaast had het hotel een ski-room waar we alle natte en klamme kleding mochten ophangen. In het hotel gegeten en daarna uitgeteld naar bed.

Woensdag 8 juni

Ik wil om 8 uur weg want we willen de boot van 3 uur hebben in Venetië. Helaas zal er geen tijd meer zijn om het stadje te bezoeken. We rijden om 8:30 in de stromende regen weer weg. Nadat we de alpen zijn gepasseerd verschijnt langzamerhand de zon. We blijven maar in onze regenkleding doorrijden. De wegen worden droger waardoor Lorette weer wat ontspannener kan gaan rijden. Op mijn navigatie zie ik dat we om ongeveer 11:30 bij de Ferry kunnen zijn. Ondanks dat we wel wat tijd hebben wil ik toch dan bij de ferry zijn om nog tickets te kunnen kopen. 10 km voor Venetië stoppen we even om de regenkleding uit te doen.

Bij de terminal koop ik tickets. Voor ik wegloop vraag ik tot hoe laat ik heb om te boarden. “You can board now”. Ok, maar tot hoe lang heb ik nog de tijd? “20 minutes” ???. Help, de boot vertrekt om 1 uur en niet om 3 uur. We kunnen direct de boot oprijden en worden via bruggen naar het laagste deel van de boot geloodst. Iets wat voor Lotrette even schrikken was, want zo’n steile stalen plaat naar beneden is niet iets wat zij bij haar rijopleiding hebt gekregen. Uiteindelijk doet ze het toch.

Aan boord wordt gevraagd of er artsen zijn die zich willen melden voor “just in case”. Dat doe ik dan maar, wat me overigens een gratis ontbijt oplevert. We verlaten een zonnig Venetië maar eenmaal op zee komt er vanuit het westen een storing op ons af. Eind van de middag gaat het ook hier weer even regenen. We besluiten deze tocht maar te vieren in het restaurant en daarna gaan de lichten toch weer snel uit.

Donderdag 9 juni

Zon, nauwelijks een wolkje en we varen naar Igmoumanitsa het mooie weer tegemoet. Om 12 uur naderen we het eiland Corfu waar we aan het oosten langs varen. Om 2 uur staan we na behoorlijk door de bemanning te zijn opgejaagd, op de kade. Als de laatste voertuig het schip heeft verlaten,
vertrekt de boot weer richting Patras.

We maken de motoren weer gereed voor het volgende deel van ons avontuur. Bagage vastmaken, nieuwe route activeren en dan vertrekken we langs de kust naar het zuiden. Het is er behoorlijk warm en we stoppen na een uurtje om wat te drinken en eten. Grieks koffie met een broodje. Na ongeveer 60 km gaan we de binnenlannden in richting het oosten. We rijden over rustige weggetjes, komen weinig verkeer tegen en komen langs idyllische dorpjes. Om 20 uur zijn we het rijden zat en stoppen bij een hotel. Aanvankelijk geen reactie als we aanbellen, maar dan komt er een jongetje aanlopen en hij neemt me mee naar achteren waar de eigenaar, een oude man met een loopstok, mij in het grieks probeert uit te leggen over de prijs en de kamer in het hotel. Er spreekt hier werkelijk niemand iets anders dan grieks. Dat wordt lastig, ik versta wel enkele woorden maar het wordt wel erg ingewikkeld. Uiteindelijk bel ik mijn zus die het keurig vertaalt. Het blijkt dat de oude man wil weten welke datum het vandaag is. Mijn zus ontploft haast dat ik met mijn mobiel haar moet bellen om de datum te kunnen doorgeven. Blijkbaar hebben ze hier geen kalenders, de tijd is hier echt stil gezet. Uiteindelijk hebben we geen warm water ondanks dat de man de boiler heeft aangezet. Maar we kunnen slapen.

Vrijdag 10 juni

We vertrekken weer richting Pireus. Eerst moet de olie de motorfiets van lorette worden aangevuld, daarna rijden we verder. Maar dan belanden we op onverharde wegen, wat op dit deel van het traject niet de bedoeling was. Daardoor schiet het nauwelijks op. De wegen zijn lastig begaanbaar, soms steil met scherpe bochten. Maar het voelt wel als een heus avontuur.
Eenmaal weer bij de kust besluiten we een snellere route naar Pireus te rijden, over de oude nationale route naar Athene. Om 18 uur zijn we in Pireus en kopen we tickets voor de boot. Daar ontmoeten we Nikos, een stuurman die met zijn motor enkele dagen voor zijn werk in Athene moest zijn. Op de boot hebben we geen cabine en slapen we op onze matjes en slaapzakken achter op het dek. Voor de duur van de oversteek wel te doen, want om 5 uur wordt iedereen gewekt. Dus je kon maar kort gebruik maken van je cabine.

Zaterdag 11 juni

Om half zeven verlaten we de haven van Heraklion en rijden met een net opkomend zonnetje naar het oosten via de oude weg naar Chersonisos waar we om 7 uur aankomen bij mijn moeder. Het is een hartelijk weerzien. Eind van de middag rijden we naar mijn zus en haar man waar we getracteerd worden op een heerlijks griekse bbq. Begin van de avond rijden we weer terug naar mijn moeder waar we moe maar voldaan naar bed gaan.

Zondag 12 juni

Eind van de ochtend rijden we naar Goves waar we samen met mijn zus en haar gezin aan het strand gaan liggen en in zee zwemmen. Om 3 uur sluiten we af door zeer uitgebreid te lunchen aan een tentje bij het strand. Daarna rijden we even mee naar Goves voor koffie en als mijn zus naar haar werk gaat, gaan we weer terug naar mijn moeder.

Maandag 13 juni

We lopen met mijn moeder langs de strand en de boulevard van Chersonisos. We eten en drinken wat en gaan daarna weer terug naar huis. Lorette en ik gaan daarna nog naar zee om te zwemmen en vervolgens lopen we naar de haven om te kijken naar 2 zeilboten die aankomen en daar afmeren. Eén boot heeft de engelse vlag maar het blijkt een belg te zijn met wie wij in gesprek raken en vervolgens aan boord worden uitgenodigd. We hebben een zeer geanimeerd gesprek over boten, maar ook over het zeilen in Engeland en België. Het was een kostelijke avond.

Dinsdag 14 juni

We rijden met mijn moeder achterop!, naar Rethymon. Daar lopen we door de kleine straatjes wat werkelijk prachtig is. Een klein authentieke haventje en enkele kleine toeristische straatjes met veel prullaria en de nodige eettentjes. Maar ook wat oude gebouwtjes, soms enigzins vervallen.
We lopen naar het oude fort, een grote open vlakte, waar je je afvraagt wat ze toendertijd deden als het zo warm was, want buiten de gebouwen is er weinig schaduw. Eind van de middag rijden we weer naar huis. Ondanks dat we 6 uur weg zijn geweest heeft mijn moeder het toch volgehouden. Knap hoor.

Eindelijk is het gelukt om te spinnakeren. Langs de Nederlandse kust stond er weinig wind uit het noorden en bij Stellendam kabbelde Capilano langzaam vooruit. Er stond een lichte briesje bft 2. Dus de stoute schoenen aangetrokken en met een zeilboek bij de hand alles voorbereid, op- en neerhaler en spiboom klaar. De schoten buitenom en op de lier vastgezet. En toen kwam het spannende moment, maar dat verliep heel goed en ras begon Capilano op snelheid te raken en vervolgens trok de wind aan tot bft 3 a 4 waarop Capilano de een na de andere boot voorbij stoof. Bij de Westerschelde heb ik de spinnaker weggehaald omdat ik grote schepen moest ontwijken en de wind steeds harder werd. Achter de grootzeil en de schoot en val op het voordek was het toch goed mogelijk de spinnaker binnen te halen.

Van Dover naar Brighton kon ik het nogmaals proberen, ook weer heerlijk. Ik voer toen tussen een Nederlands pensionada vloot. Op kanaal 77 hoorde ik ineens “ He Kees, heb jij je spinnaker opgezet”. “Nee” was het antwoord. “Dan zit er iemand van buiten in onze groep te varen”. Dat duurde niet lang voordat ik niet meer deel van hun groep uitmaakte.

Kortom, een geweldige toevoeging aan het zeilen voor de wind.

De openingstocht is dit jaar even anders gelopen dan de bedoeling was. Donderdag Hemelvaartdag zeilde ik heerlijk naar Makkum. De opgegeven gebrek aan wind werd beloond met een halve wind 4 en soms 5 waardoor ik de hele tocht zeilend heb kunnen afleggen. Om 18:15 meerde ik in Makkum af.
Om 21:00 werd er een palaver gehouden en gingen we wat drinken in een lokaal kroegje.

De volgende morgen zouden we om 7 uur naar de sluis varen. Ik starte de motor, gooide voor los en gaf gas. Er gebeurde niets. Niet vooruit, niet achteruit. De vrijstandschakelaar werkte gewoon. Wat ik ook deed, geen vermogen!

Een voorstel om op sleeptouw te worden genomen naar de sluis en daar met een aantal mensen te kijken wat de euvel is, wees ik af.
Toen iedereen behalve de Biezen, die vanwege lichamelijke problemen niet aan de openingstocht kon meedoen, was vertrokken liep ik naar een servicewinkel. Om 10 uur was de monteur aan boord. Met de saildrive en keerkoppeling was niets aan de hand.
Ik trok mijn duikpak aan en sprong overboord. De Saildrive had een mooie as met schroefdraad, maar er ontbrak een schroef!

Maar goed dat ik niet ben uitgevaren.
‘s Middags kwam de Cygne binnen met een genuarail die deels uit het dek was getrokken door afgebroken schroeven. De middag werd ingevuld door de lieren van de Biezen te voorzien van vet en de Cygne hebben we alle 46 schroeven verwijderen en na kitten weer vastgemaakt. Die zijn nu in orde

Vandaag word ik uit het water gehaald om te kijken naar een vervangend schroef.
Het is afwachten!

Afgelopen zondag weer eens uit mijn dak gegaan bij een optreden van de band geRRIT, een vijfman band. Het viel niet mee om stil te zitten. Bij de start vond ik de opkomst redelijk tegenvallen, maar in enkele minuten werd de zaal al snel vol. De sfeer zat er al gauw in.

De groep bestond uit Gerrit, de zanger en gitarist, een bassist, accordeonist, drummer en trompettist. Omdat er sinds kort een drummer aan de band is toegevoegd, gaan ze voortaan Gooseberry heten.

Het was weer een leuke avond en bedankt voor de leuke avond.

Geïnteresseerd? Kijk dan op onderstaande link

http://www.homeless-songs.com/Home/

Als folkliefhebber was ik vorige week in de Waag, een klein cafe in Haarlem aan het Spaarne. Daar kwamen muzikanten bijeen om gezamelijk met elkaar muziek te spelen. Het blijkt al een traditie te zijn van vele jaren. Als je het taverne kent, zou je je afvragen of dat wel kan in dit kleine kroegje.

Toen ik naar binnen liep, zaten en al 3 muzikanten rond de grote tafel, 2 gitaristen en een tenor banjo. Ze waren al een beetje aan het spelen. Ik ging aan de bar zitten en bestelde een biertje. Er zaten ook al andere mensen in de buurt van de tafel, en ieder keek naar het spel van de muzikanten. Er druppelde meer mensen binnen, maar ook meer muzikanten. 2 violisten, 2 fluitisten, iemand op een trommel, zangers en zo groeide de gezelschap alsmaar, en met die toename groeide ook de gezelligheid.

Er werd bekendere nummers gespeeld en de zaal zong mee. Het begon te lijken op een gezellig huiskamer van vrienden die een gezamelijke passie voor muziek hebben. Toen de vader van de kastelijn binnen kwam met 2 grote pannen snert was het gevoel compleet. De soep werd opgewarmd en ik hielp met het ronddelen van de soep met brood en daarna ook met het opruimen en afwassen. Tenslotte was dit allang geen abstracte kroeg meer maar een etablisement van vrienden en bekenden. Je was er onderdeel van al was je er voor het eerst.

Zo kom ik wel de winter door, in plaats van alleen maar verlangen naar het voorjaar en de zon. Nee, de volgende keer moet ik maar mijn instrument meenemen en gezellig meespelen. Het gaat een leuke winter worden, dat weet ik zeker daar in de Waag. Tot de volgende keer jongens!

Inmiddels is het 6 maanden geleden dat ik mijn pols heb gebroken. Ik kan er alles mee, hoewel ik bij zware belasting toch een zeurend gevoel aan over houdt. Het zeilen is in het voorjaar goed gegaan en kon zelfs met slecht weer op dek reven.

Ik ben voorzichtig aan het tennissen, de klappen dreunen soms door in het gewricht. Kwestie van wennen. Helaas niet al te beste zomerweer, maar ach, er moet toch gewerkt worden. En hopelijk tussendoor wat tijd om te zeilen.

Vandaag voor controle geweest. Gelukkig liggen de brokstukjes nog op hun plaats en mag ik doormodderen met mijn spalkje, Voltaren, paracetamol en verdomde pijnscheuten. Ja, je zal maar een boot hebben. Er is een gezegde: “Koop een boot, werk je dood”, deze is gewijzigd in ” val je dood”.
Volgende week weer voor controle en als alles dan goed is, volledig gips.

Voor de rest veel met mijn arm omhoog om de zwelling te laten afnemen, echter nog niet erg succesvol

Nu twee dagen met een gebroken pols, mijn vingers zijn inmiddels blauw door de bloeduitstorting en fors gezwollen. Niet bepaald bevorderlijk voor de genezing. De breuk blijkt inmiddels erger dan aanvankelijk gedacht.
De tijd zal het leren hoe dat gaat lopen. In ieder geval nu een aantal dagen met mijn arm omhoog voor de zwelling. En op tijd pijnstillers slikken.
Zo ben je ineens onthand!

Gisteren ben in naar de boot gegaan. Slecht weer, veel regen en harde wind. Toen ik er aankwam was het gelukkig droog. Ik ging op zoek naar een ladder en plaatste deze aan de zijkant van de boot. Ik klom omhoog met een stukje touw om de ladder boven vast te schorren.
Toen in boven stond, legde ik het stuk touw op dek om zo de ladder te kunnen vastschorren

Plots hoor ik een schrapend geluid. Ik kijk en zie en voel dat de ladder onder mij is verdwenen. Ik zie het betonnen dek op me afkomen, ik denk nog dat ik de voetlijst moet grijpen maar daar ben ik allang te ver van verwijderd. De bodem komt snel op mij af en ik val plat op de grond. Even voel ik niets, dan een helse scheut in mijn rug, Ik rol van de pijn en draai op mijn rug. Ik laat alles even op mij inwerken. Ik moet hulp gaan zoeken. Ik draai me om en sta op, mijn rug doet nog zeer maar dan word het licht in mijn hoofd en voel ik pijn in mijn rechter pols. Het lijkt erop dat die gebroken is. Ik strompel enkele stappen, maar word telkens door duizeligheid gedwongen weer op mijn knieën te gaan liggen met mijn hoofd op de grond.
Zo strompel ik langzaam naar de havenkantoor. Ik zie ineens een dame op de fiets mijn kant op komen. Gelukkig. Ik zak weer even door mijn benen en zij stopt, kijkt me aan en fietst door!
Zal ik net hebben.
Enkele meters verder ziet een werkneemster van de zeilmaker mij aan komen strompelen. Die snelt naar me toe en brengen me naar binnen. Daar lig ik dan op de vloer. inmiddels is de pijn in mijn rug verdwenen, maar verga ik van de pijn in mijn pols. De medewerkster regels snel dat er hulp komt. Ik stap in een auto en wordt zo naar het ziekenhuis in Purmerend gebracht. Ik wordt snel geholpen, het is blijkbaar duidelijk dat ik verga van de pijn. Nadat ik pijnstillers heb gekregen begin ik te beseffen wat er gaat gebeuren: foto, breuk zetten en gipsen. Wacht om te moeten gipsen zit min fleecetrui in de weg en die gaan zij natuurlijk open knippen. Over mijn lijk! Voorzichtig wurm ik mij uit mijn trui en daarna weer aan maar nu zonder mijn gebroken pols! Jaja, ik ben ze te slim af. De hulpverleners moeten er wel een beetje om lachen.
Op de foto blijkt de breuk toch vervelender te zijn dan ik dacht. Mijn spaakbeen is in drieën gebroken door het gewricht heen. Als dat maar goed komt. De SEH arts verdooft de breuk en vervolgens mag ik zeker 20 minuten een een marteltuig hangen waarbij met gewichten mijn pols wat op lengte wordt getrokken. Dankzij een prima verdoving goed te doen. Na 20 minuten wordt door twee man mijn pols weer recht gedrukt en ingegipst. De controlefoto blijkt goed uit te vallen. Ik wordt weer door Bas naar de haven gebracht.
Eigenwijs als ik ben rij ik daarna met de auto zelf naar huis. Oke, dom, onverantwoord, maar de verdoving werkte zo goed en zo was ik lekker snel weer thuis.
‘s Nachts werd natuurlijk een drama met draaien in bed. Daar gaat je nachtrust.

Vandaag toch naar mijn werk gegaan en inmiddels is mijn hand dik en mijn vingers paars van de bloeduitstorting!

Ik heb wel geluk gehad want er waren geen mensen bij de boten. Stel dat ik buiten kennis was geraakt, of mijn rug had gebroken, wie en wanneer hadden ze me dan gevonden? Toch maar volgende keer door geven waar je bent. Jezelf aan en afmelden is heus niet zo stom.